Hiragan± zapisać można każde słowo japońskie, ale reguł± jest używanie hiragany do zapisywania gramatycznych końcówek czasowników, partykuł i słów, których znaki s± bardzo skomplikowane lub wyszły z powszechnego użycia. Już w szkole podstawowej dzieci zaczynaj± się uczyć pisma japońskiego wła¶nie od hiragany. Bez znajomo¶ci hiragany i katakany nie można nauczyć się znaków chińskich, kanji, ponieważ do odczytania znaku potrzebna jest hiragana.
W słownikach japońsko-obcojęzycznych stosuje się transkrypcję międzynarodow± opracowan± przez amerykańskiego misjonarza J.C. Hepburna (1815 - 1911), według której samogłoski i większo¶ć spółgłosek wymawia się prawie tak, jak po polsku. W złożeniach, w których występuj± dwie samogłoski obok siebie, każd± wymawia się osobno, np. ai (miło¶ć) wymawia się a + i. W niektórych sylabach, takich, jak sho, shu, cho, chu, jo, ju, yu, yo samogoski wymawia się z przedłużeniem, podwójnym iloczasem . Do zaznaczenia długo¶ci używa się pionowych kresek nad sylabami i zapisuje w następuj±cy sposób: shM, chM, jM, yM, shk, chk, jk, yk lub po długiej samogłosce pisze się u, n.p. zamiast shk piszemy shuu, lub zamiasr chM piszemy chou.
