Nie jest znana dokładna liczba znaków używanych w Chinach i Japonii. Najczęściej mówi się o kilkudziesięciu tysiącach znaków chińskich, ale ile ich naprawdę powstało nie wie chyba nikt. W życiu codziennym natomiast niepotrzebne jest więcej aniżeli 3 tysiące znaków. Lista znaków jest nie tylko długa, ale przede wszystkim trudna do nauczenia, wymaga poświęcenia ogromnych nakładów nauki, a przy tym bardzo łatwo jest zapomnieć to, co się już udało nauczyć. Często Japończycy mimo, że są narodem bardzo oczytanym i mimo, że codziennie zmuszeni są do patrzenia ( i tym samym czytania ) na setki tysięcy rozmaitych napisów (począwszy od biletów, nazw stacji metra, sklepach, napisach na opakowaniach żywnościowych, reklamach, billboardach, opisanych po japońsku urządzeniach gospodarstwa domowego, kończąc oczywiście na gazetach i na wiadomościach telewizyjnych, w których dla lepszego zrozumienia ustnych wypowiedzi, pojawiają się też kanji) nie potrafią pisać znaków. W czasach totalnej komputeryzacji życia, gdy prawie w ogóle nie pisze się ręcznie, zanika umiejętność pisania znaków. Aby pamiętać, jak się pisze znaki, trzeba dużo pisać, oczytanie często nie wystarcza. W zależności od rodzaju znaku, kanji zaczyna się pisać od lewej strony lub z góry na dół, ponieważ każdy znak ma swoją kolejność pisania poszczególnych kresek. Dlatego właśnie każdy uczący się japońskiego zaczyna od nauki pisania kolejności kresek w znakach. Tekst napisany w znakach może być napisany z góry na dół (wtedy książkę czyta się "od tyłu" ) lub z lewej strony do prawej, tak jak w językach zachodnich.
Sytuacje, w których Japończycy, a szczególnie młodzi Japończycy muszą korzystać z pomocy słowników przy pisaniu najprostszych życzeń noworocznych czy innych okazjonalnych kartek ręcznie nie należą do rzadkości. I chociaż dziś nawet życzenia pisze się na komputerze, wybiera odpowiedni do okazji rysunek i drukuje gotową kartkę, to nawet pisanie kanji na komputerze przysparza młodym Japończykom coraz więcej kłopotów. Niedostateczna znajomość znaków powoduje, że przy zamianie hiragany na kanji wybierają złe znaki.
Od czasu Restauracji Meiji w 1868 roku, gdy zaczęto porównywać japoński z językami europejskimi, pojawiały się głosy, żeby zreformować jezyk japoński, także przez ograniczenie liczby znaków. Chciano też zlikwidować kanji, a kanę (katakanę i hiraganę) zamienić na znaki rzymskie, czyli alfabet łaciński. Wszystkie zamierzenia likwidacji kanji spaliły jednak na panewce, ponieważ ogromna ilość tak samo brzmiących słów japońskich bez zapisu w kanji, uniemożliwia zrozumienie czy to pisma, czy nawet mowy. Japończycy podczas rozmowy często rysują znaki w powietrzu lub na dłoni, żeby się upewnić, że myślą o tym samym słowie, zapisywanym odpowiednimi znakami. Zaniechanie pierwszej koncepcji reformy pisma japońskiego nie było jednak końcem ruchu odnowy pisma japońskiego. Po zakończeniu Drugiej Wojny pojawił się kolejny trend zmierzający do zmniejszenia liczby kanji, który ostatecznie doprowadził do ustanowienia listy touyoukanji i jouyoukanji .
Lista jouyoukanji składająca się z 1945 znaków powstała w oparciu o stworzoną zaraz po wojnie listę touyoukanji (1850 znaków). Prasa, radio, telewizja, szkolnictwo i urzędy państwowe dziś głównie korzystają ze znaków z zakresu jouyoukanji.
W Chinach przeprowadzono reformę pisma, która nie tylko nakazała zmniejszyć liczbę znaków, ale też uprościć graficzny wygląd znaków. Podobnie jak i w Japonii, w Chinach również pojawił się ruch zmierzający do całkowitego zniesienia pisma znakowego. Na razie jednak nie ma nawet nikłych szans na zmianę pisowni w obu tych krajach.
